قانون فوق مشتمل بر چهار ماده و چهار تبصره در جلسه علنی روز یکشنبه بیست و دوم آذر ماه یک هزار و سیصد و شصت و شش مجلس شورای‌اسلامی تصویب و در تاریخ 1366.9.26 به تأیید شورای نگهبان رسیده است.

ماده 1 - اجازه داده می‌شود به دارندگان مدرک دکتری در رشته‌های گروه پزشکی (‌پزشکی، دندانپزشکی، دامپزشکی، داروسازی، علوم‌آزمایشگاهی) و پیراپزشکی و بهداشتی که به طور رسمی برابر مقررات مربوط در وزارتخانه‌ها، مؤسسات دولتی، شرکت‌های دولتی و شرکت‌ها و‌سازمان‌هایی که شمول قانون بر آنها مستلزم ذکر نام است و نهادهای انقلاب اسلامی شاغل می‌باشند و مستقلاً توان اشتغال در خارج از محیط اداری را‌دارند در صورتی که به طور تمام وقت در رسته‌های[رشته های] بهداشتی، درمانی، کشاورزی و یا محیط زیست در خدمت بوده و به کار انتفاعی تخصصی (‌اعم از‌مطب، داروخانه و آزمایشگاه و غیره) اشتغال نداشته باشند و 60 ساعت در ماه در غیر ساعات اداری مشغول خدمت باشند (‌در قبال انجام وظایف و‌مأموریتهای محوله در غیر ساعات اداری) با تشخیص بالاترین مقام اجرایی دستگاه مبلغی حداکثر معادل حقوق و فوق‌العاده شغل یا مزایای شغل‌دریافتی، به عنوان حق محرومیت از مطب پرداخت شود.

ماده 2 - دانشگاهها و دانشکده های علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ، درمانی مجازند از خدمت تمام وقت ( شبانه روزی کامل ) اعضای هیأت علمی دانشکده های گروه پزشکی و شاغلان رشته های پیراپزشکی استفاده کنند و در ازای آن حداکثر معادل صد درصد ( 100% ) حقوق و فوق العاده شغل آنان را به عنوان حق محرومیت از مطب ، داروخانه ، آزمایشگاه یا انواع دیگر درآمدهای خارج از دانشگاه بپردازند .

ماده 3 - استفاده توأم هر یک از مشمولین این قانون از حق محرومیت از مطب موضوع مواد 1 و2 این قانون ممنوع می باشد .

ماده 4 - از تاریخ اجرای این قانون ، قانون اجازه پرداخت حق محرومیت از مطب به دامپزشکان وزارت کشاورزی مصوب 1363 . 8 . 29 و لایحه قانونی راجع به استفاده از خدمات تمام وقت استادان دانشکده های پزشکی و دندانپزشکی و شاغلان رشته های وابسته مصوب 1359 . 4 . 25 شورای انقلاب اسلامی ایران و سایر قوانین و مقررات مربوط به پرداخت حق محرومیت از مطب ملغی است.